Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, olay örgüsünü II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın faşist Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güç manyağı yönetici, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uygular. Film, salt şiddet tasviri değil, iktidarın yozlaşması, faşizmin mekanizmaları ve tüketim toplumunun bir eleştirisi olarak okunabilir. Pasolini, seyirciyi rahatsız edici görüntülerle yüzleştirerek, gücün ve baskının doğasını sorgulatmayı amaçlar. Oyunculuklar, soğuk ve mesafeli bir teatrallikle sunulur; bu da olan bitenin bir insanlık durumu alegorisi olduğu hissini pekiştirir. Görsel dil, sert içeriğin aksine genellikle düzenli ve resmidir, bu da şiddetin bürokratik ve rasyonel yanını vurgular. 'Salò', izlemesi kolay bir film değildir. Seyirciyi aşırılıkla sınayan, etik ve estetik sınırları zorlayan bir deneyim sunar. Ancak, 20. yüzyılın totaliter rejimlerine ve insan doğasının karanlık köşelerine dair güçlü bir yorum getiren, sinemasal bir manifesto niteliğindedir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının ve sosyal eleştirisinin doruk noktası olarak kabul edilir. Sadece içerik uyarısı değil, derin bir felsefi ve politik altmetin arayanlar için önemli bir yapıttır.